مكتوب 107 « 1 » بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم من عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه الأمير ركن الملّة و الدّين حسن . برترين راه و بهترين كار امّا بعد ؛ با وجود خداى عزّوجلّ كسى به ديگرى متوجه شود ، با وجود امكان خدمت او كسى كارى ديگر كند ، و با وجود رسول اللَّه حبيب خداى صلى الله عليه و آله و سلم كسى پيروى غير او كند ، و با وجود اهل بيتِ آن سرور كسى سيرت ديگران پيش گيرد ، زهى بدبختى ! زهى رو سياهى ! زهى حماقت ! زهى شقاوت ! اى ولىّ و حبيب من ! روزى خواهد آمد كه نيكوكاران تمام سرافراز باشند و بدكاران در سوز و گداز . اگر توانى كه آن روز از سرافرازان باشى بكن ! اى ولىّ و حبيب من ! آن روز نزديك است نه دور « وَ مَنْ ماتَ فَقَدْ قامَتْ قيامَتُهُ » « 2 » و « الْمُوتُ إِلى أَحَدِكُم أَدْنى مِنْ شِراكِ نَعْلِه » . « 3 » اى ولىّ و حبيب من ! اگر تو در پس ديوار برزخ به شكنجه و عذاب گرفتار باشى تو را چه سود كه مادر و برادر خويش و پيوند زن و فرزند از اين سوى به حضور روز گذرانند . راضى باشى كه تمام ايشان را فداى

--> ( 1 ) . اين مكتوب در « م » نيست . ( 2 ) . هر كس مُرد رستاخيز او برپا شد . بحارالانوار ، ج 58 ، ص 7 . ( 3 ) . و مرگ به هر يك از شماها از بند كفش به او نزديك‌تر است . صحيح بخارى ، ح 6007 .